Klik hier om naar deel 1 te gaan
Het begon als een grap, toen ik jou een keer terloops vertelde dat mijn vaste chauffeur verhinderd was, en jij zei dat jij me dan wel zou rijden. Daarmee zou de kous af zijn, ware het niet dat het onderwerp ons kennelijk allebei aansprak, en we er van tijd tot tijd op terug kwamen. Gaandeweg kreeg de grap een serieuzere ondertoon. Daar zorgde de wisselwerking tussen ons wel voor. Een wisselwerking die mede gevoed werd door onze fantasieën over hoe het zou zijn als jij een dag mijn chauffeuse zou zijn.
Ik plaagde jou door te zeggen dat ik in dat geval wel eisen zou stellen aan jouw kleding als mijn chauffeuse. Jij begreep de hint direct, en ging nog een stapje verder en sprak van voorrijd-subje. Waarmee het onderwerp voor het eerst in een SM-kader werd geplaatst. Vaag weliswaar, maar onmiskenbaar. Terecht interpreteerde ik jouw opmerking als een wens om meer dan alleen maar chauffeuse spelen. Van het een kwam het ander, en het aanvankelijk nog vage SM-kader werd bijna met de dag duidelijker.
Gaandeweg dit proces vertelde ik jou dat voorrijd-subjes geen slipjes horen te dragen, en dat de te gebruiken auto derhalve leren bekleding zou moeten hebben.
Doordenkend op dit thema corrigeerde ik mezelf en liet weten dat je als mijn voorrijd-subje wel degelijk toch een slipje zou moeten dragen. Tenminste, tot het moment dat we beiden zouden zijn ingestapt. Op dat moment namelijk zou je de binnenspiegel zodanig moeten verstellen dat ik via die spiegel kan volgen hoe je je rokje omhoog schuift en dat slipje naar beneden, zodat je met jouw blote billen op het leer van de chauffeursstoel zit. Of dat de verkeersveiligheid ten goede komt, is een tweede, maar dat zal me eerlijk gezegd een zorg zijn.
Het uitwisselen van onze fantasieën, de plaagstootjes over en weer, was in eerste instantie vrijblijvend, zonder risico, en dus veilig. Maar dat veranderde snel, en ongemerkt. Onze fantasieën werden plannen, het SM-component werd explicieter, de praktische invulling van een en ander sloop binnen, en voor we er erg in hadden, was er geen weg terug meer. Wilden we ook geen weg terug meer, in feite.
En nu, nu kom je me morgenvroeg ophalen om me naar mijn afspraak in het hoge noorden te rijden. En vraag ik me af hoe dat zal zijn. Hoe je je zult gedragen. Hoe ik me zal gedragen. Wat we zullen doen. Of die vonk tussen ons er zal zijn. Of we beiden niet te gespannen zullen zijn. Of we niet als verlegen pubers om de hete brei heen zullen draaien.
Want ja, we willen dan wel allebei iets doen met de spanning tussen ons, met datgene wat te lang tussen ons in is blijven hangen – graag zelfs, na al die tijd – maar, . . . wat als we dat te graag willen? Wat als onze verwachtingen zo hooggespannen zijn dat we er geen van beiden aan kunnen voldoen? Wat als we elkaar teleurstellen? We zijn bevriend, meer dan dat zelfs, maar zal onze vriendschap een mislukking overleven? Of de verschillen in voorkeuren op het gebied van SM en kleding, om maar weer eens een understatement te gebruiken?
Ik herinner me nog goed die keer dat ik jou plaagde door je een foto van een vrouw in een plastic broekje te sturen, en jij daar zo veel meer achter zocht dan ik ooit bedoeld had, dat het onze prille relatie een tijdlang merkbaar bekoelde.
Omgekeerd kan ik jouw voorkeuren voor strings en zelfophoudende kousen met brede kantrand en voor relgedrag ook maar matig waarderen. En zo zijn er nog veel meer dingen waar we over en weer rekening mee zullen moeten houden.
Desondanks heb ik het gevoel dat er meer is wat ons verbindt dan wat ons scheidt. Ik houd mezelf dan ook voor dat er geen enkele reden is om me zorgen te maken. Het maakt immers niet uit wat we gaan doen. Wat telt is dát we het gaan doen. Samen.
De afgelopen tijd heb ik natuurlijk uitgebreid gefilosofeerd over wat jij zou dragen als je mijn chauffeuse zou zijn, wat ik met je zou willen doen, en hoe die dag zou verlopen. Alles kan in je fantasie, maar nu het moment bijna daar is, beginnen de beperkingen van de realiteit bijna onmerkbaar die fantasieën binnen te sluipen.
Het is niet de eerste keer dat ik aan de vooravond sta van spannende acties met een nieuw subje, maar routine wordt dat nooit. Gelukkig maar, en zeker nu. Want ook al kennen we elkaar inmiddels door en door, morgen gaan we ons op geheel nieuw terrein begeven. En dat is alweer een understatement.
Spanning dus. Aangename, erotische spanning. En zo hoort het ook. Niet voor niets beschouw ik mezelf eerder als een erotiekliefhebber met een licht sadistische inslag, dan als een compromisloze hardcore dominant en strenge Meester.
Ook vraag ik me af met wat voor een auto je voor komt rijden morgen. Iets met stijl en temperament, dat kan niet anders. Jou kennende wordt het geen patserige Mercedes, BMW, of Audi, en al helemaal niet zo’n overdreven stretch-limo. Gelukkig maar, want daar zou ik nog niet naast gezien willen worden, laat staan erin. Het zal ook wel geen Volvo worden, vrees ik, maar daar kan ik ditmaal mee leven.
Nee, ik gok op iets klassieks, iets Engels, of Frans, of Italiaans. Met leren bekleding, natuurlijk. Dat is het enige dat ik zeker weet.
En jouw kleding als mijn persoonlijke chauffeuse, als mijn eigen toegewijde voorrijd-subje? Mijn voorkeuren in deze zijn geen geheim voor jou, natuurlijk. De jouwe ook niet voor mij, overigens. Het blijft dus afwachten of jouw will to please het zal winnen van jouw neiging tot uitdagen, tot provoceren.
Ik hoop echter op een basis van een fraaie glanzendzwarte jarretellegordel met klassieke fully fashioned nylons. Jij hebt tenslotte mooie benen, en niets accentueert dat zo goed als glanzende zwarte naadnylons. Mits van de juiste lengte en op de juiste wijze vastgemaakt, natuurlijk.
En verder? Een mooi slipje zou prettig zijn, en een idem beha, van glad aanvoelend en glanzend materiaal. Verder een strak rokje, misschien een weinig tot de verbeelding overlatende dunne zijden blouse, en natuurlijk een bij de rok passend jasje. Schoenen? Tja, bij echte nylons horen natuurlijk high heels, maar dat is helaas niet zo handig als je auto moet rijden. Twee paar schoenen dus; met platte hak voor in de auto, en high heels voor daarbuiten. Dat wordt regelmatig schoenen wisselen, maar wie mooi wil zijn, moet lijden. Dat is een natuurwet die ik kan noch wil veranderen.
Mijn werkprogramma voor morgen ligt al vast. Van tien tot twaalf heb ik een vergadering met een paar collega’s in het hoge noorden, maar de rest van de dag is mijn agenda leeg. Bewust leeg gehouden, in feite.
In tegenstelling tot dat werkprogramma, heb ik voor de rest van de dag geen vastomlijnd plan. Ik ben nu eenmaal geen dominant die een standaardrepertoire afwerkt. Wat we gaan doen, wat er zal gebeuren, is afhankelijk van het moment, van onze stemming, van de mate van vertrouwelijkheid tussen ons, kortom, van de interactie tussen ons. Niets forceren, maar over en weer rekening houden met onze gevoelens, onze emoties, dan komt het vanzelf goed.
Ik denk na over welk SM-gereedschap ik mee moet nemen. Mijn favoriete gereedschap bestaat in principe uit niet meer dan mijn stem, mijn ogen, en mijn handen. Voor de zekerheid doe ik echter ook een tweetal strokenzwepen, een paar leren plakken, en mijn stalen handboeien in een koffertje, samen met een paar stukken touw en nog wat bits and pieces. Beter mee verlegen dan om verlegen.
Mijn eigen kleding luistert weliswaar wat minder nauwkeurig dan de jouwe, maar is toch ook niet onbelangrijk in het geheel. Vast staat in ieder geval dat ik een zwarte leren broek zal dragen. Gezien die vergadering morgen ligt dat niet zo voor de hand, zeker niet bij het bedrijf waar ik werk, maar gelukkig zijn ze inmiddels wel wat van mij gewend. Bovendien heb ik jou nu al zo vaak geplaagd met het met blote billen op mijn schoot zitten als ik die broek draag, dat ik met goed fatsoen niet meer terug kan. Met een zwart T-shirt en een licht jasje erbij moet ik een heel eind kunnen komen.
Onvermijdelijk denk ik ook na over jouw verwachtingen, en jouw gevoelens. Heb je er al spijt van dat een onschuldige grap een beetje uit de hand is gelopen? Dat je, door jezelf als voorrijd-subje te betitelen, die grap een SM-getinte lading hebt gegeven, bewust of onbewust? Dat we een grens gaan overschrijden die we tot nu toe altijd angstvallig bewaakt hebben?
Of verheug je je er juist op, en voel je net als ik dat het een logische stap is? Een stap waar we beiden aan toe zijn? Een stap die al onvermijdelijk was op het moment dat we elkaar voor het eerst ontmoetten, al waren we ons toen nog van geen kwaad bewust?
Spannend hoor, heel spannend. Eén ding staat echter vast; ik ga mijn uiterste best doen om van morgen een onvergetelijke dag te maken. Voor ons allebei."
Eric Masters † 2013
